-
ราศีเมษ: มหาศึกแกะเพลิงบุกเบิก ทะลวงมิติพลิกโฉมหน้าจักรวาล ตอนที่ 3
ตอนที่ 3: แดนเนรเทศสีเลือด และเปลวเพลิงที่ปฏิเสธความตาย
ความรู้สึกแรกหลังจากแสงสว่างวาบกลืนกินทุกสิ่ง คือความเย็นเยียบที่เสียดแทงลึกลงไปถึงกระดูกดำ มันไม่ใช่ความหนาวเย็นของหิมะหรือน้ำแข็งตามธรรมชาติ แต่มันคือความหนาวเหน็บของ "ความว่างเปล่า" ที่ไร้ซึ่งชีวิต ไร้ซึ่งกาลเวลา และไร้ซึ่งความหวัง
อารัน ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพเบื้องหน้าของเขาพร่ามัว ก่อนจะค่อยๆ ปรับโฟกัสจนเห็นท้องฟ้าที่ไม่ได้เป็นสีฟ้าหรือสีเทาอย่างที่คุ้นเคย แต่มันเป็นสีดำสนิทราวกับน้ำหมึกข้นคลั่ก ไร้ซึ่งดวงดาวหรือดวงอาทิตย์ มีเพียงปรากฏการณ์ประหลาดบนฟากฟ้าที่ดูคล้ายกับวงแหวนสีเพลิงขนาดมหึมา ซึ่งมีลำแสงสีแดงเข้มพุ่งเฉียงขึ้นไปทางขวาบน (สัญลักษณ์ ♂ ของดาวอังคาร) ส่องแสงริบหรี่ราวกับกำลังเย้ยหยันผู้ที่ตกลงมาสู่ห้วงเหวแห่งนี้
ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก เกราะรูปเขาแกะที่ไหล่ของเขาแตกร้าว ดาบศิลาลาวาคู่กายแหลกสลายไปในแรงระเบิด ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยไหม้และบาดแผลจากการฝืนรีดเร้นพลังงานเตาปฏิกรณ์ในตัวจนเกินขีดจำกัด เมื่อเขาลองเพ่งสมาธิเพื่อสำรวจกระแสเวทมนตร์ในร่างกาย เขาก็ต้องพบกับความจริงที่น่าตระหนก... "เตาปฏิกรณ์เวทมนตร์" ที่เคยลุกโชนอย่างบ้าคลั่งในอกของเขา บัดนี้เหลือเพียงถ่านไฟก้อนเล็กๆ ที่ริบหรี่จวนเจียนจะดับมอด
สภาพแวดล้อมรอบกายคือดินแดนรกร้างที่เต็มไปด้วยเสาหินออบซิเดียนสีดำขลับที่พุ่งทะลุทะลวงขึ้นมาจากพื้นดิน ซากปรักหักพังของวิหารโบราณกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป หากสังเกตให้ดีจะพบว่าบัลลังก์หินที่แตกสลายเหล่านั้น ถูกสลักลวดลายหัวของแกะภูเขาที่ดุดัน (สัญลักษณ์ของไพ่ The Emperor และราศีเมษ) ซ่อนอยู่ตามหัวเสาและฐานราก ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้เคยเป็นอาณาจักรของผู้ยิ่งใหญ่ในอดีตกาล ก่อนที่จะถูกลบเลือนหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์
"ที่นี่มัน... มิติเบื้องหลังรอยแยกงั้นรึ..." อารันพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าและกลืนหายไปในความเงียบสงัด
สำหรับคนทั่วไป นี่คือจุดจบที่น่าสิ้นหวังที่สุด การติดอยู่ในมิติปิดตาย ไร้ทางออก ไร้พลัง และไร้ซึ่งอาวุธ แต่สำหรับชายผู้มีสายเลือดแห่งจอมทัพผู้ริเริ่มอย่างอารัน คำว่า "จุดจบ" ไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของเขา สถานการณ์ที่เลวร้ายขีดสุดเช่นนี้ ไม่ใช่หลุมพรางที่จะฝังเขาให้ตายทั้งเป็น แต่มันคือ "บททดสอบแห่งมหึมา" (Epic Trial) ที่จักรวาลส่งมาเพื่อทุบตีและหล่อหลอมเหล็กกล้าในตัวเขาให้แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม
"สภาเวทมนตร์คิดจะใช้ข้าเป็นแบตเตอรี่เพื่อเปิดประตูมิตินี้สินะ..." อารันแค่นยิ้ม รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและไม่ยอมจำนน เขาพยายามฝืนลุกขึ้นยืนบนขาทั้งสองข้าง แม้กล้ามเนื้อจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด "พวกมันคิดผิดแล้วที่ส่งความตายมาให้ข้า เพราะข้าคือคนที่จะเป็นผู้กำหนดว่าความตายหน้าตาเป็นยังไง!"
อารันหลับตาลง ดึงสติและสมาธิทั้งหมดกลับมาที่แกนกลางของร่างกาย แม้เตาปฏิกรณ์จะเหลือเพียงถ่านแดงๆ แต่ไฟก็คือไฟ ตราบใดที่ยังมีประกาย มันย่อมสามารถลุกลามเป็นมหัคฆีภัยได้เสมอ เขาเริ่มใช้ความตั้งใจอันแรงกล้า บังคับให้หัวใจสูบฉีดเลือดที่ผสมผสานกับความมุ่งมั่น ไหลเวียนไปกระตุ้นเศษเสี้ยวพลังเวทมนตร์ที่หลงเหลืออยู่
ตึกตัก... ตึกตัก... เสียงหัวใจของเขาเริ่มประสานกับจังหวะการเต้นของความร้อนในอก อุณหภูมิในร่างกายที่เคยเย็นเยียบเริ่มพุ่งสูงขึ้น แม้จะยังไม่กลับไปเป็นเตาปฏิกรณ์ระดับควอนตัมอย่างที่เคยเป็น แต่มันก็มากพอที่จะสร้างไอร้อนบางๆ คลุมรอบกำปั้นทั้งสองข้างของเขา การตัดสินใจที่รวดเร็วและการไม่ยอมจมปลักอยู่กับความพ่ายแพ้ คืออาวุธที่อันตรายที่สุดของราศีเมษ
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ฟื้นฟูพลังงานไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังก้องสะท้อนมาจากซากวิหารเบื้องหน้า
เงาดำสามร่างปรากฏตัวขึ้นจากหมอกควันแห่งความว่างเปล่า พวกมันคือ ตุลาการดารา ทั้งสามคนที่ถูกดูดเข้ามาพร้อมกับเขา ทว่าสภาพของพวกเขากลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ชุดคลุมสีเงินบริสุทธิ์ถูกย้อมเป็นสีดำสนิท ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นจนผิดมนุษย์ ผิวหนังกลายเป็นเปลือกแข็งสีม่วงเข้มที่สลักลวดลายของ Void Core ใบหน้าของพวกเขาไม่มีดวงตาหรือจมูก มีเพียงรอยแยกที่เปล่งแสงสีม่วงชั่วร้ายออกมา พวกเขาถูกกลืนกินโดยสมบูรณ์และกลายเป็น "อัศวินแห่งความว่างเปล่า" (Void Knights) หุ่นเชิดที่ไร้จิตวิญญาณ
"ผู้บุกรุก... พลังงาน... เชื้อเพลิง... ต้องกำจัด..." เสียงแหบพร่าที่ฟังดูคล้ายเสียงสะท้อนจากก้นเหวดังออกมาจากร่างของพวกมันพร้อมกัน
พวกมันไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง อัศวินแห่งความว่างเปล่าตัวแรกพุ่งเข้าหาอารันด้วยความเร็วที่เหนือกว่าตอนเป็นมนุษย์หลายเท่า ดาบเล่มใหญ่ที่สร้างจากสสารมืดถูกเงื้อขึ้นและฟาดฟันลงมาหมายจะผ่าร่างของอารันให้ขาดเป็นสองท่อน
ทว่า อารันผู้ซึ่งไร้อาวุธ กลับไม่ได้ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว!
ความเป็นผู้นำทัพสายลุยไม่เคยสอนให้เขารอรับการโจมตี ในเสี้ยววินาทีก่อนที่ดาบแห่งความว่างเปล่าจะสัมผัสตัว เขาเบี่ยงตัวหลบด้วยสัญชาตญาณดิบล้วนๆ ก่อนจะใช้เท้าถีบเข้าที่เข่าของศัตรูอย่างแรงจนมันเสียหลัก จากนั้นเขาก็รวบรวมพลังเวทมนตร์ธาตุไฟที่เพิ่งจุดติดขึ้นมาใหม่ทั้งหมด ไปรวมไว้ที่หมัดขวา!
"ไฟแค่นี้ก็พอจะเผาพวกสวะอย่างแกแล้ว!"
อารันกระแทกหมัดที่ห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีส้มแดงเข้าที่กลางอกของอัศวินแห่งความว่างเปล่าอย่างจัง
เปรี้ยง!!
แม้พลังของเขาจะลดลง แต่มวลความร้อนที่ถูกบีบอัดในระยะประชิดก็ทำให้เกิดการระเบิดขนาดย่อม เปลือกแข็งสีม่วงดำแตกร้าว พลังงานความร้อนพุ่งทะลวงเข้าไปเผาผลาญสสารมืดภายใน ร่างของอัศวินตัวแรกกระเด็นถอยหลังไปชนเสาหินออบซิเดียนจนหักโค่น แต่มันยังไม่จบเพียงแค่นั้น อัศวินอีกสองตัวพุ่งเข้ามาขนาบข้างพร้อมกัน คลื่นความเย็นยะเยือกของมิติว่างเปล่าพุ่งเข้ามากดดันจนเปลวไฟที่กำปั้นของอารันแทบจะดับวูบ
อารันกัดฟันแน่น เขาต้องคิดให้เร็วกว่านี้ เคลื่อนไหวให้เร็วกว่านี้ การต่อสู้ด้วยมือเปล่ากับมอนสเตอร์ระดับนี้เป็นเรื่องที่บ้าระห่ำสุดๆ แต่นั่นแหละคือสิ่งที่เขาถนัดที่สุด เขาพลิกตัวหลบคมดาบที่ฟาดไขว้กันเป็นรูปกากบาท ก่อนจะคว้าเศษหินแหลมคมที่กระเด็นอยู่บนพื้นขึ้นมา บีบอัดความร้อนลงไปในก้อนหินนั้นจนมันกลายเป็นสีแดงฉานประดุจเหล็กที่เพิ่งออกจากเตาหลอม แล้วปาเข้าใส่รอยแยกบนใบหน้าของอัศวินตัวที่สองอย่างแม่นยำ
ฉึก! ก๊าซซซซ!!
มอนสเตอร์กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อความร้อนทะลวงเข้าไปในสมองประดิษฐ์ของมัน อารันไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาใช้ร่างของอัศวินตัวที่สองเป็นแท่นเหยียบ กระโดดลอยตัวขึ้นไปในอากาศ พลังงานธาตุไฟที่ตอบสนองต่ออะดรีนาลีนแห่งการเอาชีวิตรอดเริ่มลุกโชนขึ้นอีกระดับ เตาปฏิกรณ์ในอกของเขาส่งเสียงครางฮึ่มราวกับเครื่องยนต์ที่กำลังถูกเร่งเครื่องขึ้นมาใหม่
"แกคิดว่าความมืดของที่นี่จะดับไฟข้าได้งั้นเหรอ?" อารันตะโกนลั่นขณะลอยอยู่เหนือหัวอัศวินตัวสุดท้าย "ผิดแล้ว! ความมืดต่างหากที่จะเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีให้ไฟของข้าสว่างไสวที่สุด!"
เขาทิ้งตัวลงมาพร้อมกับรวบรวมพลังงานทั้งหมดไว้ที่ส้นเท้า ฟาดฟาดลงกลางกระหม่อมของอัศวินแห่งความว่างเปล่าตัวสุดท้าย แรงปะทะรุนแรงจนเกิดคลื่นกระแทกกระจายออกไปเป็นวงกว้าง บดขยี้ร่างของพวกมันจนแหลกสลายกลายเป็นละอองสีม่วงดำลอยคลุ้งไปในอากาศ
อารันหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง ร่างกายแทบจะถึงขีดจำกัด แต่รอยยิ้มแห่งชัยชนะยังคงประดับอยู่บนใบหน้า เขาทำสำเร็จ เขาสามารถเอาชีวิตรอดในสภาพที่แทบจะไร้พลังได้ ทว่าในขณะที่เขากำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก ละอองสีม่วงดำที่เกิดจากการตายของอัศวินทั้งสาม กลับไม่ได้สลายหายไป มันเริ่มหมุนวนและพุ่งเข้าหาตัวอารันอย่างรวดเร็ว!
"อะไรกันอีเนี่ย!" อารันพยายามจะปัดป้อง แต่มันสายเกินไป ละอองความว่างเปล่าซึมซับเข้าสู่ร่างกายของเขาโดยตรง
ทว่า แทนที่มันจะกัดกินร่างกายเขาอย่างที่ตุลาการดาราโดน เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ในอกของอารันกลับตอบสนองในรูปแบบที่ต่างออกไป พลังงานแห่งความว่างเปล่าถูกดึงเข้าไปในแกนกลางของเตาเพลิง ถูกหลอมละลาย ย่อยสลาย และแปรเปลี่ยนเป็น "เชื้อเพลิงบริสุทธิ์" พลังงานมหาศาลไหลทะลักกลับเข้ามาในเส้นเลือดของอารัน เปลวไฟที่เคยเป็นสีส้มแดง บัดนี้ถูกเคลือบด้วยประกายสีม่วงเข้ม มันคือพลังงานผสมผสานที่ทรงอานุภาพยิ่งกว่าเดิม!
"นี่มัน... ฮ่าๆๆ! ขอบใจสำหรับเสบียงเว้ย สภาเวทมนตร์!" อารันหัวเราะร่วน เขารู้สึกถึงพลังที่เปี่ยมล้นจนแทบจะระเบิดออกมา การพลิกวิกฤตให้เป็นพลังคือพรสวรรค์ที่แท้จริงของผู้นำสายลุย
เมื่อพลังฟื้นคืน อารันก็พร้อมที่จะสำรวจนรกขุมนี้ต่อ เขาเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางที่ปูด้วยซากปรักหักพัง มุ่งหน้าสูงขึ้นไปยังยอดเขาออบซิเดียนที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางมิติ ยิ่งเดินสูงขึ้นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านลงมาจากยอดเขา มันไม่ใช่พลังของ Void Core ธรรมดา แต่มันคือต้นกำเนิดของความชั่วร้ายทั้งหมด
เมื่ออารันก้าวพ้นโขดหินก้อนสุดท้ายและไปถึงจุดสูงสุด ภาพเบื้องล่างและเบื้องหน้าทำเอาดวงตาของเขาเบิกกว้าง รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปในทันที
เบื้องล่างอีกฝั่งของภูเขา คือหุบเหวขนาดมโหฬารที่กว้างใหญ่จนสุดลูกหูลูกตา ภายในหุบเหวนั้นไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันเรียงรายไปด้วย "รังไหม" สีม่วงดำนับล้านๆ ใบ! ภายในรังไหมแต่ละใบคือมอนสเตอร์โกเลมและอัศวินแห่งความว่างเปล่าที่กำลังหลับใหล รอคอยการตื่นขึ้น นี่คือกองทัพแห่งการทำลายล้างที่สภาเวทมนตร์แอบซ่อนไว้เตรียมเพื่อทำสงครามล้างบางผู้ต่อต้านทั้งหมด!
แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของอารันเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่กองทัพนับล้าน... แต่เป็นบัลลังก์ศิลาขนาดยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือหุบเหวนั้น บนบัลลังก์ มีร่างของใครบางคนนั่งไขว่ห้างอยู่อย่างเงียบงัน ร่างนั้นสวมชุดเกราะที่เหมือนกับของอารันทุกประการ ถือดาบยักษ์ที่แผ่รังสีความร้อนจนมิติรอบข้างบิดเบี้ยว
และเมื่อร่างนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตากับอารัน นัยน์ตาสีเพลิงคู่เบื้องหน้าก็คือดวงตาของเขาเอง... ทว่ามันเป็นดวงตาที่แฝงไปด้วยความเคียดแค้นและการทำลายล้างอย่างไร้ขีดจำกัด
"มาช้าจังเลยนะ... ตัวข้าอีกคน" เสียงทุ้มต่ำที่เหมือนกับเสียงของอารันราวกับฝาแฝด ดังก้องกังวานไปทั่วทั้งมิติราศีเมษ: มหาศึกแกะเพลิงบุกเบิก ทะลวงมิติพลิกโฉมหน้าจักรวาล ตอนที่ 3 ตอนที่ 3: แดนเนรเทศสีเลือด และเปลวเพลิงที่ปฏิเสธความตาย ความรู้สึกแรกหลังจากแสงสว่างวาบกลืนกินทุกสิ่ง คือความเย็นเยียบที่เสียดแทงลึกลงไปถึงกระดูกดำ มันไม่ใช่ความหนาวเย็นของหิมะหรือน้ำแข็งตามธรรมชาติ แต่มันคือความหนาวเหน็บของ "ความว่างเปล่า" ที่ไร้ซึ่งชีวิต ไร้ซึ่งกาลเวลา และไร้ซึ่งความหวัง อารัน ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพเบื้องหน้าของเขาพร่ามัว ก่อนจะค่อยๆ ปรับโฟกัสจนเห็นท้องฟ้าที่ไม่ได้เป็นสีฟ้าหรือสีเทาอย่างที่คุ้นเคย แต่มันเป็นสีดำสนิทราวกับน้ำหมึกข้นคลั่ก ไร้ซึ่งดวงดาวหรือดวงอาทิตย์ มีเพียงปรากฏการณ์ประหลาดบนฟากฟ้าที่ดูคล้ายกับวงแหวนสีเพลิงขนาดมหึมา ซึ่งมีลำแสงสีแดงเข้มพุ่งเฉียงขึ้นไปทางขวาบน (สัญลักษณ์ ♂ ของดาวอังคาร) ส่องแสงริบหรี่ราวกับกำลังเย้ยหยันผู้ที่ตกลงมาสู่ห้วงเหวแห่งนี้ ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก เกราะรูปเขาแกะที่ไหล่ของเขาแตกร้าว ดาบศิลาลาวาคู่กายแหลกสลายไปในแรงระเบิด ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยไหม้และบาดแผลจากการฝืนรีดเร้นพลังงานเตาปฏิกรณ์ในตัวจนเกินขีดจำกัด เมื่อเขาลองเพ่งสมาธิเพื่อสำรวจกระแสเวทมนตร์ในร่างกาย เขาก็ต้องพบกับความจริงที่น่าตระหนก... "เตาปฏิกรณ์เวทมนตร์" ที่เคยลุกโชนอย่างบ้าคลั่งในอกของเขา บัดนี้เหลือเพียงถ่านไฟก้อนเล็กๆ ที่ริบหรี่จวนเจียนจะดับมอด สภาพแวดล้อมรอบกายคือดินแดนรกร้างที่เต็มไปด้วยเสาหินออบซิเดียนสีดำขลับที่พุ่งทะลุทะลวงขึ้นมาจากพื้นดิน ซากปรักหักพังของวิหารโบราณกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป หากสังเกตให้ดีจะพบว่าบัลลังก์หินที่แตกสลายเหล่านั้น ถูกสลักลวดลายหัวของแกะภูเขาที่ดุดัน (สัญลักษณ์ของไพ่ The Emperor และราศีเมษ) ซ่อนอยู่ตามหัวเสาและฐานราก ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้เคยเป็นอาณาจักรของผู้ยิ่งใหญ่ในอดีตกาล ก่อนที่จะถูกลบเลือนหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ "ที่นี่มัน... มิติเบื้องหลังรอยแยกงั้นรึ..." อารันพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าและกลืนหายไปในความเงียบสงัด สำหรับคนทั่วไป นี่คือจุดจบที่น่าสิ้นหวังที่สุด การติดอยู่ในมิติปิดตาย ไร้ทางออก ไร้พลัง และไร้ซึ่งอาวุธ แต่สำหรับชายผู้มีสายเลือดแห่งจอมทัพผู้ริเริ่มอย่างอารัน คำว่า "จุดจบ" ไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของเขา สถานการณ์ที่เลวร้ายขีดสุดเช่นนี้ ไม่ใช่หลุมพรางที่จะฝังเขาให้ตายทั้งเป็น แต่มันคือ "บททดสอบแห่งมหึมา" (Epic Trial) ที่จักรวาลส่งมาเพื่อทุบตีและหล่อหลอมเหล็กกล้าในตัวเขาให้แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม "สภาเวทมนตร์คิดจะใช้ข้าเป็นแบตเตอรี่เพื่อเปิดประตูมิตินี้สินะ..." อารันแค่นยิ้ม รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและไม่ยอมจำนน เขาพยายามฝืนลุกขึ้นยืนบนขาทั้งสองข้าง แม้กล้ามเนื้อจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด "พวกมันคิดผิดแล้วที่ส่งความตายมาให้ข้า เพราะข้าคือคนที่จะเป็นผู้กำหนดว่าความตายหน้าตาเป็นยังไง!" อารันหลับตาลง ดึงสติและสมาธิทั้งหมดกลับมาที่แกนกลางของร่างกาย แม้เตาปฏิกรณ์จะเหลือเพียงถ่านแดงๆ แต่ไฟก็คือไฟ ตราบใดที่ยังมีประกาย มันย่อมสามารถลุกลามเป็นมหัคฆีภัยได้เสมอ เขาเริ่มใช้ความตั้งใจอันแรงกล้า บังคับให้หัวใจสูบฉีดเลือดที่ผสมผสานกับความมุ่งมั่น ไหลเวียนไปกระตุ้นเศษเสี้ยวพลังเวทมนตร์ที่หลงเหลืออยู่ ตึกตัก... ตึกตัก... เสียงหัวใจของเขาเริ่มประสานกับจังหวะการเต้นของความร้อนในอก อุณหภูมิในร่างกายที่เคยเย็นเยียบเริ่มพุ่งสูงขึ้น แม้จะยังไม่กลับไปเป็นเตาปฏิกรณ์ระดับควอนตัมอย่างที่เคยเป็น แต่มันก็มากพอที่จะสร้างไอร้อนบางๆ คลุมรอบกำปั้นทั้งสองข้างของเขา การตัดสินใจที่รวดเร็วและการไม่ยอมจมปลักอยู่กับความพ่ายแพ้ คืออาวุธที่อันตรายที่สุดของราศีเมษ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ฟื้นฟูพลังงานไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังก้องสะท้อนมาจากซากวิหารเบื้องหน้า เงาดำสามร่างปรากฏตัวขึ้นจากหมอกควันแห่งความว่างเปล่า พวกมันคือ ตุลาการดารา ทั้งสามคนที่ถูกดูดเข้ามาพร้อมกับเขา ทว่าสภาพของพวกเขากลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ชุดคลุมสีเงินบริสุทธิ์ถูกย้อมเป็นสีดำสนิท ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นจนผิดมนุษย์ ผิวหนังกลายเป็นเปลือกแข็งสีม่วงเข้มที่สลักลวดลายของ Void Core ใบหน้าของพวกเขาไม่มีดวงตาหรือจมูก มีเพียงรอยแยกที่เปล่งแสงสีม่วงชั่วร้ายออกมา พวกเขาถูกกลืนกินโดยสมบูรณ์และกลายเป็น "อัศวินแห่งความว่างเปล่า" (Void Knights) หุ่นเชิดที่ไร้จิตวิญญาณ "ผู้บุกรุก... พลังงาน... เชื้อเพลิง... ต้องกำจัด..." เสียงแหบพร่าที่ฟังดูคล้ายเสียงสะท้อนจากก้นเหวดังออกมาจากร่างของพวกมันพร้อมกัน พวกมันไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง อัศวินแห่งความว่างเปล่าตัวแรกพุ่งเข้าหาอารันด้วยความเร็วที่เหนือกว่าตอนเป็นมนุษย์หลายเท่า ดาบเล่มใหญ่ที่สร้างจากสสารมืดถูกเงื้อขึ้นและฟาดฟันลงมาหมายจะผ่าร่างของอารันให้ขาดเป็นสองท่อน ทว่า อารันผู้ซึ่งไร้อาวุธ กลับไม่ได้ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว! ความเป็นผู้นำทัพสายลุยไม่เคยสอนให้เขารอรับการโจมตี ในเสี้ยววินาทีก่อนที่ดาบแห่งความว่างเปล่าจะสัมผัสตัว เขาเบี่ยงตัวหลบด้วยสัญชาตญาณดิบล้วนๆ ก่อนจะใช้เท้าถีบเข้าที่เข่าของศัตรูอย่างแรงจนมันเสียหลัก จากนั้นเขาก็รวบรวมพลังเวทมนตร์ธาตุไฟที่เพิ่งจุดติดขึ้นมาใหม่ทั้งหมด ไปรวมไว้ที่หมัดขวา! "ไฟแค่นี้ก็พอจะเผาพวกสวะอย่างแกแล้ว!" อารันกระแทกหมัดที่ห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีส้มแดงเข้าที่กลางอกของอัศวินแห่งความว่างเปล่าอย่างจัง เปรี้ยง!! แม้พลังของเขาจะลดลง แต่มวลความร้อนที่ถูกบีบอัดในระยะประชิดก็ทำให้เกิดการระเบิดขนาดย่อม เปลือกแข็งสีม่วงดำแตกร้าว พลังงานความร้อนพุ่งทะลวงเข้าไปเผาผลาญสสารมืดภายใน ร่างของอัศวินตัวแรกกระเด็นถอยหลังไปชนเสาหินออบซิเดียนจนหักโค่น แต่มันยังไม่จบเพียงแค่นั้น อัศวินอีกสองตัวพุ่งเข้ามาขนาบข้างพร้อมกัน คลื่นความเย็นยะเยือกของมิติว่างเปล่าพุ่งเข้ามากดดันจนเปลวไฟที่กำปั้นของอารันแทบจะดับวูบ อารันกัดฟันแน่น เขาต้องคิดให้เร็วกว่านี้ เคลื่อนไหวให้เร็วกว่านี้ การต่อสู้ด้วยมือเปล่ากับมอนสเตอร์ระดับนี้เป็นเรื่องที่บ้าระห่ำสุดๆ แต่นั่นแหละคือสิ่งที่เขาถนัดที่สุด เขาพลิกตัวหลบคมดาบที่ฟาดไขว้กันเป็นรูปกากบาท ก่อนจะคว้าเศษหินแหลมคมที่กระเด็นอยู่บนพื้นขึ้นมา บีบอัดความร้อนลงไปในก้อนหินนั้นจนมันกลายเป็นสีแดงฉานประดุจเหล็กที่เพิ่งออกจากเตาหลอม แล้วปาเข้าใส่รอยแยกบนใบหน้าของอัศวินตัวที่สองอย่างแม่นยำ ฉึก! ก๊าซซซซ!! มอนสเตอร์กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อความร้อนทะลวงเข้าไปในสมองประดิษฐ์ของมัน อารันไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาใช้ร่างของอัศวินตัวที่สองเป็นแท่นเหยียบ กระโดดลอยตัวขึ้นไปในอากาศ พลังงานธาตุไฟที่ตอบสนองต่ออะดรีนาลีนแห่งการเอาชีวิตรอดเริ่มลุกโชนขึ้นอีกระดับ เตาปฏิกรณ์ในอกของเขาส่งเสียงครางฮึ่มราวกับเครื่องยนต์ที่กำลังถูกเร่งเครื่องขึ้นมาใหม่ "แกคิดว่าความมืดของที่นี่จะดับไฟข้าได้งั้นเหรอ?" อารันตะโกนลั่นขณะลอยอยู่เหนือหัวอัศวินตัวสุดท้าย "ผิดแล้ว! ความมืดต่างหากที่จะเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีให้ไฟของข้าสว่างไสวที่สุด!" เขาทิ้งตัวลงมาพร้อมกับรวบรวมพลังงานทั้งหมดไว้ที่ส้นเท้า ฟาดฟาดลงกลางกระหม่อมของอัศวินแห่งความว่างเปล่าตัวสุดท้าย แรงปะทะรุนแรงจนเกิดคลื่นกระแทกกระจายออกไปเป็นวงกว้าง บดขยี้ร่างของพวกมันจนแหลกสลายกลายเป็นละอองสีม่วงดำลอยคลุ้งไปในอากาศ อารันหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง ร่างกายแทบจะถึงขีดจำกัด แต่รอยยิ้มแห่งชัยชนะยังคงประดับอยู่บนใบหน้า เขาทำสำเร็จ เขาสามารถเอาชีวิตรอดในสภาพที่แทบจะไร้พลังได้ ทว่าในขณะที่เขากำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก ละอองสีม่วงดำที่เกิดจากการตายของอัศวินทั้งสาม กลับไม่ได้สลายหายไป มันเริ่มหมุนวนและพุ่งเข้าหาตัวอารันอย่างรวดเร็ว! "อะไรกันอีเนี่ย!" อารันพยายามจะปัดป้อง แต่มันสายเกินไป ละอองความว่างเปล่าซึมซับเข้าสู่ร่างกายของเขาโดยตรง ทว่า แทนที่มันจะกัดกินร่างกายเขาอย่างที่ตุลาการดาราโดน เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ในอกของอารันกลับตอบสนองในรูปแบบที่ต่างออกไป พลังงานแห่งความว่างเปล่าถูกดึงเข้าไปในแกนกลางของเตาเพลิง ถูกหลอมละลาย ย่อยสลาย และแปรเปลี่ยนเป็น "เชื้อเพลิงบริสุทธิ์" พลังงานมหาศาลไหลทะลักกลับเข้ามาในเส้นเลือดของอารัน เปลวไฟที่เคยเป็นสีส้มแดง บัดนี้ถูกเคลือบด้วยประกายสีม่วงเข้ม มันคือพลังงานผสมผสานที่ทรงอานุภาพยิ่งกว่าเดิม! "นี่มัน... ฮ่าๆๆ! ขอบใจสำหรับเสบียงเว้ย สภาเวทมนตร์!" อารันหัวเราะร่วน เขารู้สึกถึงพลังที่เปี่ยมล้นจนแทบจะระเบิดออกมา การพลิกวิกฤตให้เป็นพลังคือพรสวรรค์ที่แท้จริงของผู้นำสายลุย เมื่อพลังฟื้นคืน อารันก็พร้อมที่จะสำรวจนรกขุมนี้ต่อ เขาเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางที่ปูด้วยซากปรักหักพัง มุ่งหน้าสูงขึ้นไปยังยอดเขาออบซิเดียนที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางมิติ ยิ่งเดินสูงขึ้นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านลงมาจากยอดเขา มันไม่ใช่พลังของ Void Core ธรรมดา แต่มันคือต้นกำเนิดของความชั่วร้ายทั้งหมด เมื่ออารันก้าวพ้นโขดหินก้อนสุดท้ายและไปถึงจุดสูงสุด ภาพเบื้องล่างและเบื้องหน้าทำเอาดวงตาของเขาเบิกกว้าง รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปในทันที เบื้องล่างอีกฝั่งของภูเขา คือหุบเหวขนาดมโหฬารที่กว้างใหญ่จนสุดลูกหูลูกตา ภายในหุบเหวนั้นไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันเรียงรายไปด้วย "รังไหม" สีม่วงดำนับล้านๆ ใบ! ภายในรังไหมแต่ละใบคือมอนสเตอร์โกเลมและอัศวินแห่งความว่างเปล่าที่กำลังหลับใหล รอคอยการตื่นขึ้น นี่คือกองทัพแห่งการทำลายล้างที่สภาเวทมนตร์แอบซ่อนไว้เตรียมเพื่อทำสงครามล้างบางผู้ต่อต้านทั้งหมด! แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของอารันเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่กองทัพนับล้าน... แต่เป็นบัลลังก์ศิลาขนาดยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือหุบเหวนั้น บนบัลลังก์ มีร่างของใครบางคนนั่งไขว่ห้างอยู่อย่างเงียบงัน ร่างนั้นสวมชุดเกราะที่เหมือนกับของอารันทุกประการ ถือดาบยักษ์ที่แผ่รังสีความร้อนจนมิติรอบข้างบิดเบี้ยว และเมื่อร่างนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตากับอารัน นัยน์ตาสีเพลิงคู่เบื้องหน้าก็คือดวงตาของเขาเอง... ทว่ามันเป็นดวงตาที่แฝงไปด้วยความเคียดแค้นและการทำลายล้างอย่างไร้ขีดจำกัด "มาช้าจังเลยนะ... ตัวข้าอีกคน" เสียงทุ้มต่ำที่เหมือนกับเสียงของอารันราวกับฝาแฝด ดังก้องกังวานไปทั่วทั้งมิติ0 Comments 0 Shares 181 Views -
ราศีเมษ: มหาศึกแกะเพลิงบุกเบิก ทะลวงมิติพลิกโฉมหน้าจักรวาล ตอนที่ 2
ตอนที่ 2: รอยร้าวในศรัทธา และคำพิพากษาของคนขลาด
ความร้อนจากเปลวเพลิงของ อารัน ยังคงแผ่ซ่านอยู่บนพื้นดินที่กลายเป็นลาวาหลอมเหลว แต่สิ่งที่ทำให้บรรยากาศเย็นเยือกยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลกคือ "ความเงียบ" หลังจากที่ความจริงถูกเปิดโปง วัตถุทรงกลมสีม่วงดำที่สลักตราประทับของสภาเวทมนตร์ระดับสูงยังคงลอยเด่นอยู่เหนือซากศพของมอนสเตอร์โกเลม มันแผ่กลิ่นอายแห่งความตายและการบิดเบือนมิติออกมาอย่างเด่นชัด
นายพลลูเซียส ใบหน้าซีดเผือดจนแทบจะกลายเป็นสีเดียวกับชุดเกราะเงินของเขา มือที่ถือดาบสั่นเทาไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นหากความลับนี้รั่วไหลออกไป
"นั่นมัน... ของปลอม! เจ้าพวกนอกคอก เจ้าใช้เวทมนตร์ลวงตาเพื่อใส่ร้ายสภาเวทมนตร์!" ลูเซียสตวาดเสียงหลง พยายามกู้คืนอำนาจที่กำลังหลุดลอย "ทหาร! ล้อมพวกมันไว้! ใครที่เห็นสิ่งนี้ถือเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการกบฏ สังหารพวกมันให้หมด!"
เหล่าทหารกองทัพหลวงชะงักไปครู่หนึ่ง พวกเขามองหน้ากันด้วยความลังเล สายตาของพวกเขาเพิ่งจะเห็นอารันพุ่งเข้าแลกชีวิตเพื่อช่วยพวกเขาไว้ แต่คำสั่งจากเบื้องบนคือประกาศิตที่ขัดขืนไม่ได้ ความขัดแย้งเกิดขึ้นในจิตใจของทุกคน ยกเว้นคนเดียว... อารัน
"กบฏงั้นเหรอ?" อารันพึมพำ น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนอากาศรอบตัวเริ่มสั่นไหวอีกครั้ง "เจ้าเรียกคนที่กู้ชีพทหารของเจ้าว่ากบฏ แต่เรียกคนที่สร้างสัตว์ประหลาดมาฆ่าพวกเดียวกันเองว่าผู้ทรงเกียรติงั้นหรือ?"
อารันก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขาทิ้งรอยไหม้ไว้บนพื้นหิน จิตวิญญาณแห่งธาตุไฟในตัวเขาเริ่มขยายตัว พลังงานที่อัดแน่นราวกับ เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ ภายในอกเริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูงขึ้น มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือการตัดสินใจที่เด็ดขาดในเสี้ยววินาที เขาจะไม่ยอมก้มหัวให้กับระบบที่เน่าเฟะนี้อีกต่อไป
"ท่านอารัน พวกทหารหลวงเริ่มล้อมเข้ามาแล้วครับ" คาเอล กระซิบพลางกระชับมีดสั้นในมือ "เราควรจะฝ่าวงล้อมออกไป หรือว่าจะ..."
"ไม่ต้องถอย" อารันตัดบทสั้นๆ "ผู้นำที่แท้จริงไม่เคยถอยหนีจากความจริง และกิลด์ภาคีอัคคีเบิกทัพจะไม่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดเหมือนพวกขี้ขลาดในสภา"
ทันใดนั้น แสงสีขาวสว่างจ้าก็วาบขึ้นจากฟากฟ้า พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษสามคนในชุดคลุมสีเงินบริสุทธิ์ พวกเขาลอยลงมาจากอากาศอย่างสง่างาม ท่ามกลางวงล้อมของทหาร เสียงฮัมของพลังเวทมนตร์ระดับสูงดังก้องไปทั่วหุบเขา นี่คือ "หน่วยตุลาการดารา" (Celestial Arbiters) มือสังหารระดับพระกาฬที่ขึ้นตรงต่อสภาเวทมนตร์ระดับสูงเท่านั้น
"อารัน ผู้บัญชาการกิลด์ภาคีอัคคีเบิกทัพ" หนึ่งในตุลาการเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจ้าครอบครองสิ่งของต้องห้ามและสร้างความวุ่นวายในสมรภูมิหลวง ฐานความผิดของเจ้าคือประทุษร้ายต่อความมั่นคงของอาณาจักร จงดับเปลวไฟของเจ้าและยอมรับพันธนาการแต่โดยดี มิเช่นนั้นหุบเขาแห่งนี้จะเป็นสุสานของเจ้าและพรรคพวก"
อารันหัวเราะลั่น เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและท้าทาย "คำตัดสินถูกเขียนไว้ก่อนที่ข้าจะลงมือด้วยซ้ำ พวกเจ้ากลัววิสัยทัศน์ของข้า กลัวพลังที่พวกเจ้าควบคุมไม่ได้ เลยต้องรีบกำจัดข้าทิ้งก่อนที่ความจริงจะถูกเผาไหม้ไปถึงยอดหอคอยของพวกเจ้าใช่ไหม?"
"โอหังนัก!" ตุลาการดาราชูไม้เท้าขึ้น ทันใดนั้นโซ่ตรวนแสงนับร้อยสายพุ่งออกมาจากอากาศธาตุ หมายจะพันธนาการร่างของอารันไว้
แต่อารันไม่ใช่เหยื่อที่ใครจะมาล่าได้ง่ายๆ เขาหลับตาลงเพียงชั่วครู่ สัมผัสถึงแกนกลางพลังงานในร่างกาย จินตนาการถึงภาพ ดาวอังคาร ที่ลุกโชนด้วยไฟแห่งการทำลายล้างและการสร้างใหม่ พลังงานธาตุไฟในตัวเขาพุ่งสูงขึ้นเกินขีดจำกัดที่มนุษย์ทั่วไปจะรับไหว ผิวหนังของเขาเริ่มมีลวดลายสีส้มแดงเรืองแสงปรากฏขึ้นราวกับลาวาที่ไหลอยู่ใต้พื้นผิว
"จุดระเบิดขั้นที่ 1!"
ตูม!!
คลื่นความร้อนมหาศาลระเบิดออกจากร่างของอารันในลักษณะทรงกลม ปะทะกับโซ่ตรวนแสงจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ตุลาการทั้งสามถึงกับต้องถอยร่นไปหลายก้าวด้วยความตกตะลึง พลังนี้มันไม่ใช่เวทมนตร์ธาตุไฟทั่วไป แต่มันคือพลังงานดิบที่ถูกบีบอัดจนเข้มข้นยิ่งกว่าดวงอาทิตย์
"นี่คือคำเตือนครั้งสุดท้าย" อารันชูดาบยักษ์ขึ้นชี้หน้าตุลาการดารา "ข้าไม่ได้มาเพื่อต่อรอง แต่ข้ามาเพื่อปฏิวัติ ถ้าสภาของพวกเจ้ายึดติดกับกรอบความคิดเก่าๆ ที่ต้องสังเวยชีวิตผู้บริสุทธิ์ ข้าจะเป็นคนเผากรอบนั่นทิ้งเอง!"
"ฆ่ามัน! อย่าให้มันรวบรวมพลังได้มากกว่านี้!" นายพลลูเซียสสั่งการด้วยความลนลาน
สมรภูมิกลับมาลุกเป็นไฟอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่การสู้กับสัตว์ประหลาด แต่เป็นการปะทะกันระหว่าง "กฎระเบียบที่เน่าเฟะ" กับ "ไฟแห่งการเปลี่ยนแปลง" อารันพุ่งเข้าใส่กลุ่มทหารและตุลาการด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย ทุกจังหวะการตัดสินใจของเขาฉับไวและแม่นยำ เขาไม่ได้แค่สู้เพื่อตัวเอง แต่เขากำลัง สร้างแรงบันดาลใจ ให้กับคนของเขา
"ภาคีอัคคีเบิกทัพ! แสดงให้พวกเขารู้ว่าไฟที่แท้จริงไม่มีวันถูกขัง!" อารันตะโกนสั่งการขณะเหวี่ยงดาบยักษ์ฟาดฟันคลื่นพลังแสงของตุลาการดารา
คาเอลและสมาชิกกิลด์คนอื่นๆ พุ่งเข้าร่วมวงไพบูลย์ด้วยความมั่นใจ เมื่อเห็นผู้นำของพวกเขาไม่เกรงกลัวต่ออำนาจมืด พลังของพวกเขาเองก็พลอยลุกโชนขึ้นตามไปด้วย การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด อารันใช้พลังงานจากเตาปฏิกรณ์ในตัวอย่างต่อเนื่อง พลิกแพลงสถานการณ์ที่เสียเปรียบให้กลายเป็นโอกาสในการโจมตีเสมอ
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่อารันกำลังจะปลิดชีพตุลาการดาราคนหนึ่ง เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ วัตถุทรงกลมสีม่วงดำ (Void Core) ที่ลอยอยู่ก่อนหน้านี้เริ่มมีการเคลื่อนไหว มันไม่ได้แค่ลอยอยู่เฉยๆ แต่มันกำลัง ดูดซับ พลังงานความโกรธและความตายจากสมรภูมิแห่งนี้เข้าไป
นี่มันกับดัก! อารันตระหนักได้ในทันที สภาเวทมนตร์ไม่ได้แค่ต้องการกำจัดเขา แต่พวกเขาต้องการ "พลังงาน" จากการต่อสู้ครั้งนี้เพื่อกระตุ้นอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่และเลวร้ายกว่าเดิม
"ทุกคนถอยออกไป! มันไม่ใช่แค่เรื่องการจับกุมแล้ว!" อารันตะโกนเตือน แต่ดูเหมือนจะช้าไปเสียแล้ว
Void Core เริ่มแตกร้าว เผยให้เห็นดวงตาขนาดมหึมาสีม่วงเข้มที่อยู่ภายใน มันจับจ้องมาที่อารัน ราวกับว่าเขาคือ "เชื้อเพลิง" ชิ้นเอกที่มันเฝ้ารอมานาน พลังงานจากตัวอารันถูกดึงดูดเข้าหาวัตถุนั้นอย่างรุนแรงจนเขาถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้น
"ฮ่าๆๆ! อารัน... เจ้ามันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกสร้างมาเพื่อเปิดประตูสู่ยุคใหม่ของพวกเรา!" ตุลาการดาราที่เหลืออยู่ยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ
อารันกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดจากการถูกสูบพลังงานนั้นมหาศาล แต่ไฟในใจของเขายังไม่มอดดับ เขาคือราศีเมษ เขาคือจอมทัพที่เกิดมาเพื่อบุกเบิก แม้ในวินาทีที่ดูเหมือนสิ้นหวัง เขาก็ยังมองหาทางรอดที่เป็นไปไม่ได้
ถ้ามันต้องการพลังงานของข้า... ข้าก็จะให้มันจนมันแบกรับไม่ไหวเอง!
อารันตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาเลิกต่อต้านการดูดพลังงาน แต่กลับ ปลดล็อกวาล์วทุกตัว ของเตาปฏิกรณ์ในร่างกาย เขาส่งพลังไฟทั้งหมดที่มี พุ่งตรงเข้าหา Void Core ด้วยความเร็วสูงสุด!
"อยากได้นักใช่ไหม... งั้นเอาไปให้หมดจักรวาลเลย!!"
แสงสีส้มแดงปะทะกับสีม่วงดำจนเกิดแรงระเบิดที่ทำให้หุบเขาทั้งลูกสั่นสะเทือน ทุกสายตาพร่ามัวไปด้วยแสงสว่างเกินพิกัด และเมื่อแสงนั้นจางลง... ทั้งอารัน ตุลาการดารา และวัตถุประหลาดนั้น ก็หายวับไปจากสมรภูมิ ทิ้งไว้เพียงรอยแยกของมิติที่ยังคงส่งเสียงหวีดหวิวอย่างน่าสยดสยองราศีเมษ: มหาศึกแกะเพลิงบุกเบิก ทะลวงมิติพลิกโฉมหน้าจักรวาล ตอนที่ 2 ตอนที่ 2: รอยร้าวในศรัทธา และคำพิพากษาของคนขลาด ความร้อนจากเปลวเพลิงของ อารัน ยังคงแผ่ซ่านอยู่บนพื้นดินที่กลายเป็นลาวาหลอมเหลว แต่สิ่งที่ทำให้บรรยากาศเย็นเยือกยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลกคือ "ความเงียบ" หลังจากที่ความจริงถูกเปิดโปง วัตถุทรงกลมสีม่วงดำที่สลักตราประทับของสภาเวทมนตร์ระดับสูงยังคงลอยเด่นอยู่เหนือซากศพของมอนสเตอร์โกเลม มันแผ่กลิ่นอายแห่งความตายและการบิดเบือนมิติออกมาอย่างเด่นชัด นายพลลูเซียส ใบหน้าซีดเผือดจนแทบจะกลายเป็นสีเดียวกับชุดเกราะเงินของเขา มือที่ถือดาบสั่นเทาไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นหากความลับนี้รั่วไหลออกไป "นั่นมัน... ของปลอม! เจ้าพวกนอกคอก เจ้าใช้เวทมนตร์ลวงตาเพื่อใส่ร้ายสภาเวทมนตร์!" ลูเซียสตวาดเสียงหลง พยายามกู้คืนอำนาจที่กำลังหลุดลอย "ทหาร! ล้อมพวกมันไว้! ใครที่เห็นสิ่งนี้ถือเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการกบฏ สังหารพวกมันให้หมด!" เหล่าทหารกองทัพหลวงชะงักไปครู่หนึ่ง พวกเขามองหน้ากันด้วยความลังเล สายตาของพวกเขาเพิ่งจะเห็นอารันพุ่งเข้าแลกชีวิตเพื่อช่วยพวกเขาไว้ แต่คำสั่งจากเบื้องบนคือประกาศิตที่ขัดขืนไม่ได้ ความขัดแย้งเกิดขึ้นในจิตใจของทุกคน ยกเว้นคนเดียว... อารัน "กบฏงั้นเหรอ?" อารันพึมพำ น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนอากาศรอบตัวเริ่มสั่นไหวอีกครั้ง "เจ้าเรียกคนที่กู้ชีพทหารของเจ้าว่ากบฏ แต่เรียกคนที่สร้างสัตว์ประหลาดมาฆ่าพวกเดียวกันเองว่าผู้ทรงเกียรติงั้นหรือ?" อารันก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขาทิ้งรอยไหม้ไว้บนพื้นหิน จิตวิญญาณแห่งธาตุไฟในตัวเขาเริ่มขยายตัว พลังงานที่อัดแน่นราวกับ เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ ภายในอกเริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูงขึ้น มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือการตัดสินใจที่เด็ดขาดในเสี้ยววินาที เขาจะไม่ยอมก้มหัวให้กับระบบที่เน่าเฟะนี้อีกต่อไป "ท่านอารัน พวกทหารหลวงเริ่มล้อมเข้ามาแล้วครับ" คาเอล กระซิบพลางกระชับมีดสั้นในมือ "เราควรจะฝ่าวงล้อมออกไป หรือว่าจะ..." "ไม่ต้องถอย" อารันตัดบทสั้นๆ "ผู้นำที่แท้จริงไม่เคยถอยหนีจากความจริง และกิลด์ภาคีอัคคีเบิกทัพจะไม่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดเหมือนพวกขี้ขลาดในสภา" ทันใดนั้น แสงสีขาวสว่างจ้าก็วาบขึ้นจากฟากฟ้า พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษสามคนในชุดคลุมสีเงินบริสุทธิ์ พวกเขาลอยลงมาจากอากาศอย่างสง่างาม ท่ามกลางวงล้อมของทหาร เสียงฮัมของพลังเวทมนตร์ระดับสูงดังก้องไปทั่วหุบเขา นี่คือ "หน่วยตุลาการดารา" (Celestial Arbiters) มือสังหารระดับพระกาฬที่ขึ้นตรงต่อสภาเวทมนตร์ระดับสูงเท่านั้น "อารัน ผู้บัญชาการกิลด์ภาคีอัคคีเบิกทัพ" หนึ่งในตุลาการเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจ้าครอบครองสิ่งของต้องห้ามและสร้างความวุ่นวายในสมรภูมิหลวง ฐานความผิดของเจ้าคือประทุษร้ายต่อความมั่นคงของอาณาจักร จงดับเปลวไฟของเจ้าและยอมรับพันธนาการแต่โดยดี มิเช่นนั้นหุบเขาแห่งนี้จะเป็นสุสานของเจ้าและพรรคพวก" อารันหัวเราะลั่น เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและท้าทาย "คำตัดสินถูกเขียนไว้ก่อนที่ข้าจะลงมือด้วยซ้ำ พวกเจ้ากลัววิสัยทัศน์ของข้า กลัวพลังที่พวกเจ้าควบคุมไม่ได้ เลยต้องรีบกำจัดข้าทิ้งก่อนที่ความจริงจะถูกเผาไหม้ไปถึงยอดหอคอยของพวกเจ้าใช่ไหม?" "โอหังนัก!" ตุลาการดาราชูไม้เท้าขึ้น ทันใดนั้นโซ่ตรวนแสงนับร้อยสายพุ่งออกมาจากอากาศธาตุ หมายจะพันธนาการร่างของอารันไว้ แต่อารันไม่ใช่เหยื่อที่ใครจะมาล่าได้ง่ายๆ เขาหลับตาลงเพียงชั่วครู่ สัมผัสถึงแกนกลางพลังงานในร่างกาย จินตนาการถึงภาพ ดาวอังคาร ที่ลุกโชนด้วยไฟแห่งการทำลายล้างและการสร้างใหม่ พลังงานธาตุไฟในตัวเขาพุ่งสูงขึ้นเกินขีดจำกัดที่มนุษย์ทั่วไปจะรับไหว ผิวหนังของเขาเริ่มมีลวดลายสีส้มแดงเรืองแสงปรากฏขึ้นราวกับลาวาที่ไหลอยู่ใต้พื้นผิว "จุดระเบิดขั้นที่ 1!" ตูม!! คลื่นความร้อนมหาศาลระเบิดออกจากร่างของอารันในลักษณะทรงกลม ปะทะกับโซ่ตรวนแสงจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ตุลาการทั้งสามถึงกับต้องถอยร่นไปหลายก้าวด้วยความตกตะลึง พลังนี้มันไม่ใช่เวทมนตร์ธาตุไฟทั่วไป แต่มันคือพลังงานดิบที่ถูกบีบอัดจนเข้มข้นยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ "นี่คือคำเตือนครั้งสุดท้าย" อารันชูดาบยักษ์ขึ้นชี้หน้าตุลาการดารา "ข้าไม่ได้มาเพื่อต่อรอง แต่ข้ามาเพื่อปฏิวัติ ถ้าสภาของพวกเจ้ายึดติดกับกรอบความคิดเก่าๆ ที่ต้องสังเวยชีวิตผู้บริสุทธิ์ ข้าจะเป็นคนเผากรอบนั่นทิ้งเอง!" "ฆ่ามัน! อย่าให้มันรวบรวมพลังได้มากกว่านี้!" นายพลลูเซียสสั่งการด้วยความลนลาน สมรภูมิกลับมาลุกเป็นไฟอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่การสู้กับสัตว์ประหลาด แต่เป็นการปะทะกันระหว่าง "กฎระเบียบที่เน่าเฟะ" กับ "ไฟแห่งการเปลี่ยนแปลง" อารันพุ่งเข้าใส่กลุ่มทหารและตุลาการด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย ทุกจังหวะการตัดสินใจของเขาฉับไวและแม่นยำ เขาไม่ได้แค่สู้เพื่อตัวเอง แต่เขากำลัง สร้างแรงบันดาลใจ ให้กับคนของเขา "ภาคีอัคคีเบิกทัพ! แสดงให้พวกเขารู้ว่าไฟที่แท้จริงไม่มีวันถูกขัง!" อารันตะโกนสั่งการขณะเหวี่ยงดาบยักษ์ฟาดฟันคลื่นพลังแสงของตุลาการดารา คาเอลและสมาชิกกิลด์คนอื่นๆ พุ่งเข้าร่วมวงไพบูลย์ด้วยความมั่นใจ เมื่อเห็นผู้นำของพวกเขาไม่เกรงกลัวต่ออำนาจมืด พลังของพวกเขาเองก็พลอยลุกโชนขึ้นตามไปด้วย การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด อารันใช้พลังงานจากเตาปฏิกรณ์ในตัวอย่างต่อเนื่อง พลิกแพลงสถานการณ์ที่เสียเปรียบให้กลายเป็นโอกาสในการโจมตีเสมอ อย่างไรก็ตาม ในขณะที่อารันกำลังจะปลิดชีพตุลาการดาราคนหนึ่ง เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ วัตถุทรงกลมสีม่วงดำ (Void Core) ที่ลอยอยู่ก่อนหน้านี้เริ่มมีการเคลื่อนไหว มันไม่ได้แค่ลอยอยู่เฉยๆ แต่มันกำลัง ดูดซับ พลังงานความโกรธและความตายจากสมรภูมิแห่งนี้เข้าไป นี่มันกับดัก! อารันตระหนักได้ในทันที สภาเวทมนตร์ไม่ได้แค่ต้องการกำจัดเขา แต่พวกเขาต้องการ "พลังงาน" จากการต่อสู้ครั้งนี้เพื่อกระตุ้นอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่และเลวร้ายกว่าเดิม "ทุกคนถอยออกไป! มันไม่ใช่แค่เรื่องการจับกุมแล้ว!" อารันตะโกนเตือน แต่ดูเหมือนจะช้าไปเสียแล้ว Void Core เริ่มแตกร้าว เผยให้เห็นดวงตาขนาดมหึมาสีม่วงเข้มที่อยู่ภายใน มันจับจ้องมาที่อารัน ราวกับว่าเขาคือ "เชื้อเพลิง" ชิ้นเอกที่มันเฝ้ารอมานาน พลังงานจากตัวอารันถูกดึงดูดเข้าหาวัตถุนั้นอย่างรุนแรงจนเขาถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้น "ฮ่าๆๆ! อารัน... เจ้ามันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกสร้างมาเพื่อเปิดประตูสู่ยุคใหม่ของพวกเรา!" ตุลาการดาราที่เหลืออยู่ยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ อารันกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดจากการถูกสูบพลังงานนั้นมหาศาล แต่ไฟในใจของเขายังไม่มอดดับ เขาคือราศีเมษ เขาคือจอมทัพที่เกิดมาเพื่อบุกเบิก แม้ในวินาทีที่ดูเหมือนสิ้นหวัง เขาก็ยังมองหาทางรอดที่เป็นไปไม่ได้ ถ้ามันต้องการพลังงานของข้า... ข้าก็จะให้มันจนมันแบกรับไม่ไหวเอง! อารันตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาเลิกต่อต้านการดูดพลังงาน แต่กลับ ปลดล็อกวาล์วทุกตัว ของเตาปฏิกรณ์ในร่างกาย เขาส่งพลังไฟทั้งหมดที่มี พุ่งตรงเข้าหา Void Core ด้วยความเร็วสูงสุด! "อยากได้นักใช่ไหม... งั้นเอาไปให้หมดจักรวาลเลย!!" แสงสีส้มแดงปะทะกับสีม่วงดำจนเกิดแรงระเบิดที่ทำให้หุบเขาทั้งลูกสั่นสะเทือน ทุกสายตาพร่ามัวไปด้วยแสงสว่างเกินพิกัด และเมื่อแสงนั้นจางลง... ทั้งอารัน ตุลาการดารา และวัตถุประหลาดนั้น ก็หายวับไปจากสมรภูมิ ทิ้งไว้เพียงรอยแยกของมิติที่ยังคงส่งเสียงหวีดหวิวอย่างน่าสยดสยอง0 Comments 0 Shares 178 Views -
ราศีเมษ: มหาศึกแกะเพลิงบุกเบิก ทะลวงมิติพลิกโฉมหน้าจักรวาล ตอนที่ 1
ตอนที่ 1: เปลวเพลิงแห่งการเบิกพสุธา (The Vanguard's Ignition)
กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นไหม้ของเถ้าถ่านลอยคลุ้งไปทั่ว "หุบเขาเสียงสะท้อนที่แตกสลาย" (Valley of Broken Echoes) ท้องฟ้าสีหม่นถูกปกคลุมด้วยเมฆครึ้ม ฝนที่ตกลงมาไม่ใช่หยาดน้ำ แต่เป็นเศษเถ้าธุลีที่เกิดจากการปะทะกันของพลังเวทมนตร์มหาศาล เบื้องหน้าคือมอนสเตอร์ศิลาเยือกแข็ง (Frost-Iron Golems) นับพันตัวที่กำลังเคลื่อนทัพเข้ามากดดันแนวป้องกันของกองทัพหลวงแห่งสภาเวทมนตร์
"รักษารูปขบวน! กางม่านพลังเวทวารีและพฤกษา! พวกเราต้องตั้งรับจนกว่าทัพเสริมจะมาถึง!" เสียงตวาดของนายพลลูเซียส ผู้บัญชาการกองทัพหลวงแห่งสภาเวทมนตร์เก่าแก่ดังก้อง เขายังคงยึดติดกับตำราพิชัยสงครามเวทมนตร์ฉบับดั้งเดิมเมื่อหลายร้อยปีก่อน การตั้งรับคือความปลอดภัยสูงสุด แต่เขากลับมองไม่เห็นเลยว่า ม่านพลังนั้นกำลังร้าวราน และทหารของเขากำลังสิ้นหวัง
บนหน้าผาสูงชันเหนือสมรภูมิรบ ปรากฏร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนตระหง่านท้าทายสายลมกระโชกแรง เสื้อคลุมสีแดงฉานของเขาสะบัดพลิ้วราวกับเปลวเพลิงที่กำลังเริงระบำ ชุดเกราะสีนิลขลับบริเวณหัวไหล่ถูกตีขึ้นรูปเป็นทรง "เขาแกะภูเขาที่โค้งงอ" สะท้อนถึงความดุดันและพร้อมพุ่งชนทุกสรรพสิ่ง นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายสีแดงเข้มราวกับดวงดาวแห่งสงคราม (ดาวอังคาร) ที่กำลังทอดทิ้งแสงลงมายังโลกมนุษย์
เขาคือ "อารัน" หัวหน้าของ "กิลด์ภาคีอัคคีเบิกทัพ" (The Crimson Vanguard) กิลด์ทหารรับจ้างนอกคอกที่สภาเวทมนตร์มองว่าเป็นเพียงพวกบ้าระห่ำไร้การศึกษา ทว่าในความเป็นจริง อารันคือชายผู้ครอบครองพลังเวทมนตร์ธาตุไฟที่รุนแรงและบริสุทธิ์ที่สุด พลังงานในตัวของเขาไม่ได้ไหลเวียนแบบนักเวททั่วไป แต่มันอัดแน่นและปะทุอยู่ภายในอกราวกับ "เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์" ที่ไม่มีวันดับ
"ท่านอารัน ขืนปล่อยให้ทัพหลวงตั้งรับแบบนั้น มอนสเตอร์ศิลาเยือกแข็งจะบดขยี้พวกเขาจนแหลกละเอียดภายในสิบนาทีครับ" คาเอล รองหัวหน้ากิลด์ผู้ใช้เวทมนตร์แห่งลมเอ่ยขึ้น ขณะมองลงไปยังหุบเขาเบื้องล่าง
อารันกระตุกยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มของเขาไม่ใช่การเย้ยหยัน แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่เห็นจุดอ่อนของเหยื่อ "การตั้งรับคือข้ออ้างของคนขี้ขลาดที่ไม่กล้ากำหนดชะตาชีวิตตัวเอง ลูเซียสมันก็แค่คนแก่ที่หลงทางอยู่ในกรอบความคิดเดิมๆ ถ้าเรามัวแต่รอให้คนพวกนั้นอนุญาตให้โจมตี โลกนี้คงไม่มีวันก้าวไปข้างหน้า"
ชายหนุ่มชูดาบใหญ่เล่มยักษ์ที่พาดอยู่กลางหลังขึ้นฟ้า ดาบศิลาดำที่ไร้คม แต่เมื่ออารันถ่ายทอดพลังเวทมนตร์ธาตุไฟลงไป ตัวดาบก็เปล่งแสงสีแดงชาดและแตกร้าวออก เผยให้เห็นแกนกลางที่เป็นลาวาเดือดพล่าน อุณหภูมิรอบตัวเขาสูงขึ้นอย่างฉับพลันจนอากาศบิดเบี้ยว ทหารรับจ้างในกิลด์ภาคีอัคคีเบิกทัพนับร้อยชีวิตเบื้องหลังเขา ต่างชูอาวุธขึ้นโห่ร้องด้วยความฮึกเหิม
พลังงานของอารันนั้นส่งต่อถึงกันได้ เขามีความเป็นผู้นำจอมทัพที่สามารถสร้างแรงบันดาลใจและปลุกไฟในใจของผู้คนได้อย่างน่าประหลาด
"ฟังข้า! ภาคีอัคคีเบิกทัพ!" อารันตะโกนสุดเสียง เสียงของเขาดุดันและทรงพลังทะลุทะลวงความหวาดกลัวในจิตใจของทุกคน "พวกสภาเวทมนตร์บอกว่าโกเลมศิลาเยือกแข็งพวกนี้ไม่มีวันถูกหลอมละลาย พวกเขาบอกว่าการพุ่งชนรังของพวกมันคือการฆ่าตัวตาย... แต่พวกเราคือใคร?!"
"ผู้เบิกทาง!!" เหล่านักรบตะโกนตอบรับเสียงดังกึกก้อง
"ถูกต้อง! เราคือหัวหอกที่จะทะลวงทุกความเป็นไปไม่ได้! อุปสรรคข้างหน้าไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่จะทำให้ไฟของเราลุกโชนยิ่งขึ้น! ไม่มีรูปขบวนป้องกัน ไม่มีแผนถอยทัพ มีแค่การพุ่งทะยานไปข้างหน้า! ตามข้ามา แล้วข้าจะพาพวกเจ้าไปเผาทำลายกฎเกณฑ์เก่าๆ ให้ราบคาบ!"
ตูม!!
อารันถีบตัวทะยานออกจากหน้าผาสูงชัน ร่างของเขาพุ่งดิ่งลงสู่สมรภูมิเบื้องล่างราวกับอุกกาบาตสีแดงเพลิง ดาบยักษ์ในมือถูกเงื้อขึ้นเหนือหัว ระหว่างที่เขากำลังร่วงหล่น พลังเวทมนตร์มหาศาลถูกปลดปล่อยออกมาจาก "เตาปฏิกรณ์" ภายในตัว คลื่นความร้อนแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ท้องฟ้าที่เคยอึมครึมถูกแหวกออกด้วยรังสีความร้อนที่บีบอัดจนกลายเป็นพลาสม่าสีส้มสว่างจ้า
"นั่นมัน... พวกกิลด์นอกคอก! พวกมันกำลังทำบ้าอะไร! ถอยกลับไปเดี๋ยวนี้ นี่คือคำสั่ง!" นายพลลูเซียสเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นร่างอุกกาบาตของอารันพุ่งข้ามหัวกองทัพหลวงไป
อารันไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกา เขาเพ่งสมาธิทั้งหมดไปที่ราชาโกเลมศิลาเยือกแข็งตัวมหึมาที่อยู่ใจกลางทัพศัตรู จิตวิญญาณของเขาแน่วแน่และตัดสินใจอย่างฉับไว ไม่มีเวลาให้ลังเล ไม่มีเวลาให้คำนวณความเสี่ยง มีเพียงสัญชาตญาณของการเป็นผู้ริเริ่มเท่านั้น
"ขีดจำกัดงั้นเหรอ... ขยี้มันซะ!!"
เปรี้ยงงงงงงงงงงงง!!!
ดาบลาวาของอารันปะทะเข้ากับร่างของราชาโกเลมอย่างจัง เกิดการระเบิดของเปลวเพลิงที่รุนแรงเทียบเท่ากับภูเขาไฟระเบิด คลื่นกระแทกสีแดงฉานกวาดล้างโกเลมนับร้อยที่อยู่รอบๆ ให้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตาเดียว ม่านพลังน้ำของกองทัพหลวงถึงกับสั่นคลอนและระเหยกลายเป็นไอ ทหารของสภาเวทมนตร์ต่างทรุดตัวลงกับพื้น อ้าปากค้างกับพลังอำนาจที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนในตำราเล่มไหน
ความร้อนที่ปล่อยออกมาไม่ได้แผดเผาอย่างไร้ทิศทาง แต่มันถูกควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบด้วยจิตวิญญาณแห่งผู้นำ อารันยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางกองซากศิลาที่หลอมละลาย หอบหายใจหนักหน่วงแต่แววตายังคงวาวโรจน์ พลังงานในตัวของเขายังคงสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง สมาชิกกิลด์ภาคีอัคคีเบิกทัพพุ่งทะยานตามลงมาเสริมทัพ โจมตีซ้ำเติมรอยแยกที่อารันเปิดทิ้งไว้ รูปขบวนของศัตรูแตกพ่ายอย่างหมดสภาพ
เพียงการตัดสินใจลงมือในเสี้ยววินาทีเดียว อารันสามารถพลิกกระดานสงครามที่สภาเวทมนตร์คิดว่าต้องพ่ายแพ้ได้อย่างราบคาบ
"เห็นไหมล่ะ..." อารันพึมพำกับตัวเอง พลางสะบัดดาบไล่เศษศิลาที่หลอมละลาย "ไม่มีอะไรที่ไฟของข้าละลายไม่ได้"
สมรภูมิสงบลง กองทัพหลวงรอดชีวิตมาได้ราวกับปาฏิหาริย์ แต่นายพลลูเซียสกลับเดินเข้ามาหาอารันด้วยใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธจัด มากกว่าความขอบคุณ
"เจ้าคนโอหัง! เจ้าทำลายแผนการรบทั้งหมด! การกระทำบุ่มบ่ามของเจ้าอาจทำให้เราตายกันหมด เจ้าต้องถูกนำตัวขึ้นศาลทหารของสภาเวทมนตร์เดี๋ยวนี้!" ลูเซียสชี้หน้าด่าทอ
อารันหันกลับไปจ้องหน้านายพลเฒ่า ดวงตาของเขาหรี่ลง ทว่าก่อนที่เขาจะได้ตอบโต้อะไร รอยแยกที่เกิดจากการโจมตีของเขาบนพื้นดินตรงจุดที่ราชาโกเลมเคยยืนอยู่ กลับมีแสงสีม่วงดำประหลาดเรืองรองขึ้นมา คลื่นพลังเวทมนตร์ที่เย็นเยียบและชั่วร้ายแผ่ซ่านออกมาจนเปลวไฟรอบๆ ดับวูบ
อารันขมวดคิ้ว เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง มันไม่ใช่พลังของพวกมอนสเตอร์ตามธรรมชาติ...
จากรอยแยกนั้น วัตถุทรงกลมที่เต็มไปด้วยอักขระเวทมนตร์ต้องห้ามลอยขึ้นมาอย่างช้าๆ อักขระเหล่านั้น... อารันจำมันได้ดี มันคือตราประทับลับของ "สภาเวทมนตร์ระดับสูง" ความเงียบเข้าปกคลุมสมรภูมิอีกครั้ง ไม่ใช่ความเงียบของชัยชนะ แต่เป็นความเงียบของความจริงที่กำลังจะถูกเปิดโปง สภาเวทมนตร์ผู้ทรงเกียรติ... เป็นผู้สร้างมอนสเตอร์พวกนี้ขึ้นมาเองงั้นหรือ?
อารันกำดาบแน่น ไฟในเตาปฏิกรณ์ของเขาเริ่มคุโชนขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้... เป้าหมายของเขาอาจจะไม่ใช่แค่สัตว์ประหลาดอีกต่อไป
ราศีเมษ: มหาศึกแกะเพลิงบุกเบิก ทะลวงมิติพลิกโฉมหน้าจักรวาล ตอนที่ 1 ตอนที่ 1: เปลวเพลิงแห่งการเบิกพสุธา (The Vanguard's Ignition) กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นไหม้ของเถ้าถ่านลอยคลุ้งไปทั่ว "หุบเขาเสียงสะท้อนที่แตกสลาย" (Valley of Broken Echoes) ท้องฟ้าสีหม่นถูกปกคลุมด้วยเมฆครึ้ม ฝนที่ตกลงมาไม่ใช่หยาดน้ำ แต่เป็นเศษเถ้าธุลีที่เกิดจากการปะทะกันของพลังเวทมนตร์มหาศาล เบื้องหน้าคือมอนสเตอร์ศิลาเยือกแข็ง (Frost-Iron Golems) นับพันตัวที่กำลังเคลื่อนทัพเข้ามากดดันแนวป้องกันของกองทัพหลวงแห่งสภาเวทมนตร์ "รักษารูปขบวน! กางม่านพลังเวทวารีและพฤกษา! พวกเราต้องตั้งรับจนกว่าทัพเสริมจะมาถึง!" เสียงตวาดของนายพลลูเซียส ผู้บัญชาการกองทัพหลวงแห่งสภาเวทมนตร์เก่าแก่ดังก้อง เขายังคงยึดติดกับตำราพิชัยสงครามเวทมนตร์ฉบับดั้งเดิมเมื่อหลายร้อยปีก่อน การตั้งรับคือความปลอดภัยสูงสุด แต่เขากลับมองไม่เห็นเลยว่า ม่านพลังนั้นกำลังร้าวราน และทหารของเขากำลังสิ้นหวัง บนหน้าผาสูงชันเหนือสมรภูมิรบ ปรากฏร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนตระหง่านท้าทายสายลมกระโชกแรง เสื้อคลุมสีแดงฉานของเขาสะบัดพลิ้วราวกับเปลวเพลิงที่กำลังเริงระบำ ชุดเกราะสีนิลขลับบริเวณหัวไหล่ถูกตีขึ้นรูปเป็นทรง "เขาแกะภูเขาที่โค้งงอ" สะท้อนถึงความดุดันและพร้อมพุ่งชนทุกสรรพสิ่ง นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายสีแดงเข้มราวกับดวงดาวแห่งสงคราม (ดาวอังคาร) ที่กำลังทอดทิ้งแสงลงมายังโลกมนุษย์ เขาคือ "อารัน" หัวหน้าของ "กิลด์ภาคีอัคคีเบิกทัพ" (The Crimson Vanguard) กิลด์ทหารรับจ้างนอกคอกที่สภาเวทมนตร์มองว่าเป็นเพียงพวกบ้าระห่ำไร้การศึกษา ทว่าในความเป็นจริง อารันคือชายผู้ครอบครองพลังเวทมนตร์ธาตุไฟที่รุนแรงและบริสุทธิ์ที่สุด พลังงานในตัวของเขาไม่ได้ไหลเวียนแบบนักเวททั่วไป แต่มันอัดแน่นและปะทุอยู่ภายในอกราวกับ "เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์" ที่ไม่มีวันดับ "ท่านอารัน ขืนปล่อยให้ทัพหลวงตั้งรับแบบนั้น มอนสเตอร์ศิลาเยือกแข็งจะบดขยี้พวกเขาจนแหลกละเอียดภายในสิบนาทีครับ" คาเอล รองหัวหน้ากิลด์ผู้ใช้เวทมนตร์แห่งลมเอ่ยขึ้น ขณะมองลงไปยังหุบเขาเบื้องล่าง อารันกระตุกยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มของเขาไม่ใช่การเย้ยหยัน แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่เห็นจุดอ่อนของเหยื่อ "การตั้งรับคือข้ออ้างของคนขี้ขลาดที่ไม่กล้ากำหนดชะตาชีวิตตัวเอง ลูเซียสมันก็แค่คนแก่ที่หลงทางอยู่ในกรอบความคิดเดิมๆ ถ้าเรามัวแต่รอให้คนพวกนั้นอนุญาตให้โจมตี โลกนี้คงไม่มีวันก้าวไปข้างหน้า" ชายหนุ่มชูดาบใหญ่เล่มยักษ์ที่พาดอยู่กลางหลังขึ้นฟ้า ดาบศิลาดำที่ไร้คม แต่เมื่ออารันถ่ายทอดพลังเวทมนตร์ธาตุไฟลงไป ตัวดาบก็เปล่งแสงสีแดงชาดและแตกร้าวออก เผยให้เห็นแกนกลางที่เป็นลาวาเดือดพล่าน อุณหภูมิรอบตัวเขาสูงขึ้นอย่างฉับพลันจนอากาศบิดเบี้ยว ทหารรับจ้างในกิลด์ภาคีอัคคีเบิกทัพนับร้อยชีวิตเบื้องหลังเขา ต่างชูอาวุธขึ้นโห่ร้องด้วยความฮึกเหิม พลังงานของอารันนั้นส่งต่อถึงกันได้ เขามีความเป็นผู้นำจอมทัพที่สามารถสร้างแรงบันดาลใจและปลุกไฟในใจของผู้คนได้อย่างน่าประหลาด "ฟังข้า! ภาคีอัคคีเบิกทัพ!" อารันตะโกนสุดเสียง เสียงของเขาดุดันและทรงพลังทะลุทะลวงความหวาดกลัวในจิตใจของทุกคน "พวกสภาเวทมนตร์บอกว่าโกเลมศิลาเยือกแข็งพวกนี้ไม่มีวันถูกหลอมละลาย พวกเขาบอกว่าการพุ่งชนรังของพวกมันคือการฆ่าตัวตาย... แต่พวกเราคือใคร?!" "ผู้เบิกทาง!!" เหล่านักรบตะโกนตอบรับเสียงดังกึกก้อง "ถูกต้อง! เราคือหัวหอกที่จะทะลวงทุกความเป็นไปไม่ได้! อุปสรรคข้างหน้าไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่จะทำให้ไฟของเราลุกโชนยิ่งขึ้น! ไม่มีรูปขบวนป้องกัน ไม่มีแผนถอยทัพ มีแค่การพุ่งทะยานไปข้างหน้า! ตามข้ามา แล้วข้าจะพาพวกเจ้าไปเผาทำลายกฎเกณฑ์เก่าๆ ให้ราบคาบ!" ตูม!! อารันถีบตัวทะยานออกจากหน้าผาสูงชัน ร่างของเขาพุ่งดิ่งลงสู่สมรภูมิเบื้องล่างราวกับอุกกาบาตสีแดงเพลิง ดาบยักษ์ในมือถูกเงื้อขึ้นเหนือหัว ระหว่างที่เขากำลังร่วงหล่น พลังเวทมนตร์มหาศาลถูกปลดปล่อยออกมาจาก "เตาปฏิกรณ์" ภายในตัว คลื่นความร้อนแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ท้องฟ้าที่เคยอึมครึมถูกแหวกออกด้วยรังสีความร้อนที่บีบอัดจนกลายเป็นพลาสม่าสีส้มสว่างจ้า "นั่นมัน... พวกกิลด์นอกคอก! พวกมันกำลังทำบ้าอะไร! ถอยกลับไปเดี๋ยวนี้ นี่คือคำสั่ง!" นายพลลูเซียสเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นร่างอุกกาบาตของอารันพุ่งข้ามหัวกองทัพหลวงไป อารันไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกา เขาเพ่งสมาธิทั้งหมดไปที่ราชาโกเลมศิลาเยือกแข็งตัวมหึมาที่อยู่ใจกลางทัพศัตรู จิตวิญญาณของเขาแน่วแน่และตัดสินใจอย่างฉับไว ไม่มีเวลาให้ลังเล ไม่มีเวลาให้คำนวณความเสี่ยง มีเพียงสัญชาตญาณของการเป็นผู้ริเริ่มเท่านั้น "ขีดจำกัดงั้นเหรอ... ขยี้มันซะ!!" เปรี้ยงงงงงงงงงงงง!!! ดาบลาวาของอารันปะทะเข้ากับร่างของราชาโกเลมอย่างจัง เกิดการระเบิดของเปลวเพลิงที่รุนแรงเทียบเท่ากับภูเขาไฟระเบิด คลื่นกระแทกสีแดงฉานกวาดล้างโกเลมนับร้อยที่อยู่รอบๆ ให้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตาเดียว ม่านพลังน้ำของกองทัพหลวงถึงกับสั่นคลอนและระเหยกลายเป็นไอ ทหารของสภาเวทมนตร์ต่างทรุดตัวลงกับพื้น อ้าปากค้างกับพลังอำนาจที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนในตำราเล่มไหน ความร้อนที่ปล่อยออกมาไม่ได้แผดเผาอย่างไร้ทิศทาง แต่มันถูกควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบด้วยจิตวิญญาณแห่งผู้นำ อารันยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางกองซากศิลาที่หลอมละลาย หอบหายใจหนักหน่วงแต่แววตายังคงวาวโรจน์ พลังงานในตัวของเขายังคงสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง สมาชิกกิลด์ภาคีอัคคีเบิกทัพพุ่งทะยานตามลงมาเสริมทัพ โจมตีซ้ำเติมรอยแยกที่อารันเปิดทิ้งไว้ รูปขบวนของศัตรูแตกพ่ายอย่างหมดสภาพ เพียงการตัดสินใจลงมือในเสี้ยววินาทีเดียว อารันสามารถพลิกกระดานสงครามที่สภาเวทมนตร์คิดว่าต้องพ่ายแพ้ได้อย่างราบคาบ "เห็นไหมล่ะ..." อารันพึมพำกับตัวเอง พลางสะบัดดาบไล่เศษศิลาที่หลอมละลาย "ไม่มีอะไรที่ไฟของข้าละลายไม่ได้" สมรภูมิสงบลง กองทัพหลวงรอดชีวิตมาได้ราวกับปาฏิหาริย์ แต่นายพลลูเซียสกลับเดินเข้ามาหาอารันด้วยใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธจัด มากกว่าความขอบคุณ "เจ้าคนโอหัง! เจ้าทำลายแผนการรบทั้งหมด! การกระทำบุ่มบ่ามของเจ้าอาจทำให้เราตายกันหมด เจ้าต้องถูกนำตัวขึ้นศาลทหารของสภาเวทมนตร์เดี๋ยวนี้!" ลูเซียสชี้หน้าด่าทอ อารันหันกลับไปจ้องหน้านายพลเฒ่า ดวงตาของเขาหรี่ลง ทว่าก่อนที่เขาจะได้ตอบโต้อะไร รอยแยกที่เกิดจากการโจมตีของเขาบนพื้นดินตรงจุดที่ราชาโกเลมเคยยืนอยู่ กลับมีแสงสีม่วงดำประหลาดเรืองรองขึ้นมา คลื่นพลังเวทมนตร์ที่เย็นเยียบและชั่วร้ายแผ่ซ่านออกมาจนเปลวไฟรอบๆ ดับวูบ อารันขมวดคิ้ว เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง มันไม่ใช่พลังของพวกมอนสเตอร์ตามธรรมชาติ... จากรอยแยกนั้น วัตถุทรงกลมที่เต็มไปด้วยอักขระเวทมนตร์ต้องห้ามลอยขึ้นมาอย่างช้าๆ อักขระเหล่านั้น... อารันจำมันได้ดี มันคือตราประทับลับของ "สภาเวทมนตร์ระดับสูง" ความเงียบเข้าปกคลุมสมรภูมิอีกครั้ง ไม่ใช่ความเงียบของชัยชนะ แต่เป็นความเงียบของความจริงที่กำลังจะถูกเปิดโปง สภาเวทมนตร์ผู้ทรงเกียรติ... เป็นผู้สร้างมอนสเตอร์พวกนี้ขึ้นมาเองงั้นหรือ? อารันกำดาบแน่น ไฟในเตาปฏิกรณ์ของเขาเริ่มคุโชนขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้... เป้าหมายของเขาอาจจะไม่ใช่แค่สัตว์ประหลาดอีกต่อไป0 Comments 0 Shares 178 Views
More Stories
